Hayat bazen bir üniversite amfisinde öğretmez.

Bir apartman merdiveninde öğretir.

Bir çocuğun gözyaşında öğretir.

Bir yabancının uzattığı elde öğretir.

İstanbul'un gösterişli semtlerinden birinde...

Bir apartmanın merdiveninde ağlayan küçük bir kız çocuğu.

Kaybettiği para yüzünden dünyasının yıkıldığını sanıyor.

Çocukluk böyledir.

Bazen birkaç lira, dünyanın sonu gibi gelir.

Tam o sırada bir kapı açılıyor.

Bir insan duruyor.

Soruyor.

Dinliyor.

Ve yardım ediyor.

Ama asıl bıraktığı şey para değil.

Bir hayat dersi.

"Önce düşün. Çare ara. Ağlamadan önce ne yapabileceğine bak."

Belki de insanın bütün hayatı bu cümlenin içinde saklı.

Çünkü yıllar geçiyor.

Paralar kayboluyor.

İşler bozuluyor.

Dostlar gidiyor.

Hayaller erteleniyor.

Ama insanın ayağa kalkmasını sağlayan şey, zor anlarda kendine sorabildiği o soru oluyor:

"Şimdi ne yapabilirim?"

***

Filiz Aygündüz'ün yeni romanı "Nisa" tam da bu sorunun peşinden gidiyor.

Bir kadının hikâyesi gibi görünse de aslında birçok kadının hikâyesi.

Sivas'tan İstanbul'a uzanan bir yol.

Bodrum katlarından başlayıp farklı hayatlara açılan kapılar.

Ama mekânlar değişse de bazı duygular değişmiyor.

Kırgınlık...

Yalnızlık...

Mücadele...

Umut...

Romanın alt başlığı dikkat çekici:

"Her kadın kendi yaralandığı yerden iyileşir."

Belki de mesele tam burada.

İnsan en çok canının yandığı yerden güçleniyor.

En büyük derslerini en zor günlerinde alıyor.

Mevlânâ'nın o meşhur sözü boşuna değil:

"Işık yaradan sızar."