Bazen bir ülke, dünyanın yönünü değiştirecek kadar sessiz bir adım atar. Gürültüsüz ama derin. Türkiye’nin bugün yaptığı tam da budur.
Artık ne gemi sayısı, ne de füze menzili belirliyor gücü. Gönül kazanma kabiliyeti belirliyor.

İbrahim Aydemir’in “gönül gücü” tanımı bu yüzden çok kıymetli. Çünkü bu güç, hem direnen hem de inşa eden bir iradeyi anlatıyor.
Amerika’nın “soft power” kavramına sığmayan, daha sahici bir karşılık: Vicdan diplomasisi.

Bu diplomasi, menfaatin değil maneviyatın diliyle konuşuyor. Bir çocuğun tebessümü kadar sade, bir annenin duası kadar güçlü.
Afrika’da, Orta Doğu’da, Balkanlarda yankılanan bu sessiz saygı, Türkiye’nin adaletle kazandığı itibarın bir tezahürü.

Evet, yeni dünyanın hegemonyası artık korkuya değil güvene dayanıyor.
Ve Türkiye, güvenin merkezinde.
O yüzden diyorum ki; gücün yeni adresi, kalbin atışıdır.
Ve o kalp, bu topraklarda atıyor.